پارچه ای که خریده بودم این بود، و از روی یکی از پیراهن هاش ک در همون عکس روی دستم انداختمش، به کمک مربیم اندازه گرفتمُ دوختم. این شکلی شده، و از قبل جعبه کادوئی درست کرده بودم . این نمای بیرونش و این هم نمای داخلش. و حالام گذاشتمش توو جعبه شده این. ولی نمیدونم جانِ جانان خوشش میاد یا نه! اولین دوخت مردونم واس تنها مرد زندگیم. مربیم ک میگه خیلی خوب شده. ولی وقتی معلوم میشه ک صاحب این لباس تنش کنه و اعلام رضایت و خرسندی کنه (:

فقط خدا میدونه که من چه حالیم.

+سپردمش به خودت. خدا؟ خوب تحویلم بده. میخام محکم باشم.

بلد نیستم اما میخام باشم

قوی ام، ولی ضعیف ترین موجود عالم میشم وقتی حس کنم خوب نیست.

جانِ من آماده برای سپر بلا شدنِ

جانِ جانانمُ خوبش کن

بنده مشغول دوختن لباس همسرم هستم (: اگر این هیجان اجازه بده من امشب بخشیش رو میتونم درست کنم. این پنهان کاری، استرسِ توام با هیجان خیلی لذت بخشه برام. اینکه به سلیقه ی خودت واس عشقت ی چیزی بخری و تنش کنه خیلی حس خوبی داره، اما برای من این حس بیشتر از خوبیه، چون خودم دارم درستش میکنم (: ان شالله عکسشُ میزارم توو وبلاگ. +عکس رو بعد اینکه دوختمُ تحویلش دادم میزارم. چون میخام سورپرایز شه از شکل و مدلش (:

آرام باش ک آرام بگیرد این دخترکِ تنهای شاعر آرام باش، ک بخوابد تمام دلتنگی های حق به جانب... خدا می داند که با چه سختی همه ی آنرا خوابانیدم... تو مگر نمیدانی با هر ندای تو، چه صدایی ز آن بلند شود، وای به فریادُ شنیدن درد هایت وای نـــ ؛ که اگر حس کنند که بی تابی ز درد هایی که جسم ترا امن ترین جای دنیا دیده اند و قصد کوچ ندارند... + تو تمامِ منی، تمام درد هایت به جانِ من. در شهر، هر که مرا دید خبر از تو گرفت با نامِ تو هر کس لب به سخت باز نمود اتش به دلش پرسه زدُ جان به جهان هدیه بداد..... "ک م"

خدایا؟ اونقدر قدرتمند نیستم که بگم راضیم به رضای تو، رضای تو اگر غیرِ دعای منه ، من حرفی ندارم... گفتن این حرف ارادت خاص میخاد، دلِ جسورُ شجاعت میخاد... اینکه خودتُ بسپری به خدائی ک هیچ وقت تقدیر بدی رو برات رقم نزده، موقعیت بدی رو برات ایجاد نکرده و همیشه هواتُ داشته. درست جایی ک میتونست دستت رو شه، دستت رو گرفته، و درست جایی ک میشد ابروت بره آبروتُ خریده... خدایا با همه ی این خدائی کردن هات نمیتونم حتی بگم حکم کن ، نشونم بده، خدایا صبرم بده ولی اون تقدیری رو نشون بده ک لبخند ب لبت مینشونه.... خدایا بنده ی خوبی برای آزمایش نیستم... 5 ساله در این راه با پاهای

محکم قدم میگیرم به سمت مرکز مشاوره. کمی استرس دارم از اینکه هر کسی میاد اینجا با گفتن مشکلاتش مطمئنِ ک با راهکارهای من درمان میشه.در که وا میشه، همزمان با احوال پرسیُ خوش آمد گویی توو ذهنم میگم،این چه مشکلی داره؟ این ادم ک اگر وقتی توو جمعیتی از آدم ها ببینمش محاله حدس بزنم چشه... وقتی لب باز میکنه و از مشکلاتش میگه سعی میکنم خودم آروم باشم... صحبت از مشکلاتی ک واقعا نمیشه حلش کرد. صحبت از درد های مشترک... ی درد های عمیقی ک خیلی ها با کارهاشون عمیقترش میکنن...ی سری درد ها توو عالم هستن ک به درد های ناگفتنیُ رازِ مگو معروفن، این درد ها رو هیچ روانشناسُ روانکا

تاریخی ک دوسش دارم. ولی هیچ وقت روزشمارش نیستم. ی طورایی گم میشه میون رو شماری های برخی از تاریخ های ک براش منتظرم. اما وقتی ناخودآگاه چشمم به این تاریخ می افته مملو از حس خوبی میشم. و یک کتایون، رو بروی آینه می ایستد دستانش را باز میکندُ میگوید: تکرار کن خدای من ،ممنونم به خاطر این آزادی - این رهایی - این حسِ زیبای چشیدن عشق و دیدن جهانی تازه و زیبا....تکرار کن.... خدایا من با تمام ریشه هایم از تو ممنونم +اگر شب هایم ب صبح گره خورند، و روزهای بلندم به شب ها پیوند، دست به هیچ یک از ورق های تو نخواهم زد آلپرازولام... من این زجرِ در بیداری را دوست دارم. [ک م]